Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Προκλήσεις, προτεραιότητες και κοινωνικές ανισότητες

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία: Προκλήσεις, προτεραιότητες και κοινωνικές ανισότητες

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία αποτελεί κάθε χρόνο μια ουσιαστική υπενθύμιση ότι η εκπαίδευση και η εργασία πρέπει να είναι προσβάσιμες, ισότιμες και ουσιαστικά ενταξιακές. Σε ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, δεν αρκεί η διακηρυγμένη πρόθεση για υποστήριξη των ΑμεΑ, απαιτείται συστηματική εφαρμογή πολιτικών που εξασφαλίζουν πλήρη και πραγματική ισότητα σε κάθε επίπεδο.

Για τους εκπαιδευτικούς με αναπηρία, η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες διευκολύνσεις. Ωστόσο στην πράξη οι περισσότερες από αυτές έχουν δυνητικό χαρακτήρα. Δε δεσμεύουν υποχρεωτικά, με αποτέλεσμα να εφαρμόζονται αποσπασματικά ή να μην εφαρμόζονται καθόλου. Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον αβεβαιότητας και άνισης μεταχείρισης, όπου οι εκπαιδευτικοί ΑμεΑ συχνά στερούνται διευκολύνσεων που είναι κρίσιμες για την αποτελεσματική και αξιοπρεπή άσκηση των καθηκόντων τους.

Η Πολιτεία οφείλει να προχωρήσει στη θεσμοθέτηση κάθε απαραίτητης ρύθμισης, αλλά με σαφείς, δεσμευτικές ρυθμίσεις, διασφαλίζοντας ότι η ανάθεση ωραρίου, οι τοποθετήσεις, η προσβασιμότητα των χώρων και οι κάθε είδους υπηρεσιακές διευκολύνσεις αποτελούν όχι προαιρετικές αλλά υποχρεωτικές πρακτικές εξισορρόπησης.

Αντίστοιχα, για τους μαθητές που είναι άτομα με αναπηρία, η ισότιμη πρόσβαση στη μάθηση παραμένει ζητούμενο. Πολλά σχολεία εξακολουθούν να στερούνται κατάλληλης κτιριακής υποδομής: ράμπες, ανελκυστήρες, κατάλληλες αίθουσες και βοηθητικούς χώρους. Επιπλέον, η υποστήριξη μέσα στη σχολική τάξη δεν είναι πάντα επαρκής ή προσαρμοσμένη σε όλες τις μορφές αναπηρίας, δεν καλύπτει όλους τους μαθητές και φτάνει πολλές φορές με μεγάλες καθυστερήσεις. Μαθητές με κινητικές, αισθητηριακές, νοητικές ή νευροαναπτυξιακές αναπηρίες χρειάζονται εξατομικευμένες μορφές βοήθειας από εξειδικευμένο προσωπικό, σύγχρονα τεχνολογικά μέσα και εκπαιδευτικό υλικό προσβάσιμο σε κάθε μορφή ανάγκης, κάθε μορφή αναπηρίας.

Η συμπερίληψη δεν είναι αφηρημένη έννοια, είναι πρακτική, καθημερινή και ηθική-θεσμική δέσμευση. Ένα σχολείο πραγματικά ενταξιακό παρέχει ίσες ευκαιρίες μάθησης και εργασίας, ανεξάρτητα από την όποια τυχόν αναπηρία. Η Πολιτεία οφείλει να διαμορφώσει ένα συνεκτικό πλαίσιο, το οποίο δε θα αφήνει περιθώρια διακριτικής ευχέρειας, αλλά θα κατοχυρώνει με πληρότητα δικαιώματα στην καθημερινή κοινωνική πρακτική, εντός και εκτός σχολικού περιβάλλοντος.

Άλλωστε κι ο μεγάλος φιλόσοφος Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια», πλαισιώνει το εν λόγω έργο με την εξής αρχή:  «ίση μεταχείριση των ίσων, ανόμοια των ανίσων».

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

25η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

25η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών    

Η 25η Νοεμβρίου, καθιερωμένη από τον ΟΗΕ ως Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά τωνγυναικών, αποτελεί μια ακόμη υπενθύμιση ότι η έμφυλη βία παραμένει μια βαθιά και διαχρονική κοινωνική πληγή.Σε όλο τον κόσμο, αλλά και στη Χώρα μας, χιλιάδες γυναίκες συνεχίζουν να βιώνουν σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική, λεκτική και οικονομική κακοποίηση. Η βία αυτή δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση», αλλά ζήτημα δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πιστεύει ότι το σχολείο έχει κρίσιμο ρόλο στην πρόληψη της έμφυλης βίας.Η εκπαίδευση μπορεί και πρέπει να συμβάλει στην καλλιέργεια κουλτούρας ισότητας, σεβασμού, αυτοεκτίμησης και μηδενικής ανοχής απέναντι σε κάθε μορφή βίας και διακρίσεων. Οι γυναικοκτονίες και τα αυξανόμενα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας δείχνουν ότι η Πολιτεία οφείλει να δράσει άμεσα και αποφασιστικά.

Επιπλέον επειδή καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μιας γενικευμένης κανονικοποίησης της βίας, λεκτικής, θεσμικής, κοινωνικής, οικονομικής, βίας στο διαδίκτυο, βίας απέναντι σε ευάλωτους, εργαζόμενους, μαθητές, πρόσφυγες, μιας βίας που διαβρώνει τα θεμέλια της δημοκρατίας, ενισχύει τον φόβο και καλλιεργεί την αδιαφορία, χρειάζεται άμεση δράση και κινητοποίηση.

Ζητούμε:

• Προώθηση προγραμμάτων στα σχολεία για την εκπαίδευση στη δημοκρατία, την ισότητα, τις ανθρώπινες αξίες και τον σεβασμό των δικαιωμάτων
• Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και όλων των δημόσιων λειτουργών, ώστε να μπορούν να αναγνωρίζουν περιστατικά και να παρεμβαίνουν αποτελεσματικά
• Ενίσχυση των δομών υποστήριξης, συμβουλευτικών σταθμών, ξενώνων φιλοξενίας και γραμμών βοήθειας με επαρκές προσωπικό και σταθερή χρηματοδότηση
• Αναγνώριση των σύγχρονων μορφών βίας, όπως η ψηφιακή παρενόχληση, ο εκβιασμός μέσω διαδικτύου και η παρενόχληση στον χώρο εργασίας
• Πλήρη εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης (Πρόληψη της βίας:
  εκπαίδευση, ενημέρωση, αλλαγή νοοτροπιών και καταπολέμηση στερεοτύπων.  Προστασία των θυμάτων: παροχή καταφυγίων, γραμμών βοήθειας, ψυχολογικής και νομικής υποστήριξης. Δίωξη των δραστών: νομικές κυρώσεις, ποινικοποίηση μορφών βίας όπως ο βιασμός, η παρενόχληση, ο καταναγκαστικός γάμος, ο ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων κ.ά. Συντονισμένες πολιτικές: συνεργασία μεταξύ κρατικών φορέων, υπηρεσιών και οργανισμών)
• Νομική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» ως αυτοτελούς ποινικού αδικήματος

Ως εκπαιδευτικοί δεν αποδεχόμαστε την κανονικοποίηση της καταπίεσης, δεν συμβιβαζόμαστε με τον φόβο, δεν επιτρέπουμε την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας. Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε γυναίκα, μαθήτρια, μητέρα, συνάδελφο που βιώνει βία, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα όλων να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ισότητα. Παλεύουμε για ένα σχολείο και μια κοινωνία που δεν θα επιτρέπουν ούτε θα σιωπούν απέναντι στη βία.

                Η μάχη κατά της βίας απέναντι στις γυναίκες είναι αναπόσπαστο μέρος της συνολικής πάλης για μια κοινωνία που σέβεται τον άνθρωπο, τα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και τη ζωή. Με συλλογική δράση, παιδεία, δημοκρατία και αλληλεγγύη, μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα μέλλον όπου οι γυναίκες και όλοι οι άνθρωποι, θα ζουν με ασφάλεια, δικαιοσύνη και ισότητα. Η βία δεν είναι μοίρα, δεν είναι φυσικό φαινόμενο, δεν είναι αναπόφευκτη. Μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολιτικές, με παιδεία, με αγώνα, με κοινωνική διεκδίκηση.

Συμμετέχουμε και στηρίζουμε τις δράσεις που πραγματοποιούνται στην Αθήνα (Συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στις 5μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος και πορεία στο Σύνταγμα) και σε όλη τη Χώρα. Γιατί ένας κόσμος χωρίς βία δεν θα μας χαριστεί. Θα τον κατακτήσουμε!

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Το Πολυτεχνείο ζει, εμπνέει, μας καλεί!

Το Πολυτεχνείο ζει,εμπνέει, μας καλεί!

Πενήντα δύο χρόνια μετά τον ιστορικό Νοέμβρη του 1973, η εξέγερση του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να φωτίζει τον δρόμο των αγώνων για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία. Ο χρόνος μπορεί να κυλά, μα δεν έχει τη δύναμη να σβήσει τη μνήμη, να αλλοιώσει τα νοήματα, ούτε να διαστρεβλώσει τα ιδανικά εκείνης της κορυφαίας στιγμής του λαϊκού και νεολαιίστικου ξεσηκωμού. Κάθε χρόνο, ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και η νεολαία τιμούν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, συμμετέχοντας μαζικά σε εκδηλώσεις και πορείες, υπενθυμίζοντας ότι τα αιτήματα εκείνου του Νοέμβρη παραμένουν ζωντανά και επίκαιρα.

Η αντίσταση του ελληνικού λαού στη δικτατορία δεν γεννήθηκε το 1973, είχε ρίζες βαθιές, σε δεκάδες πράξεις θάρρους  και αυτοθυσίας. Από τις φυλακίσεις χιλιάδων αγωνιστών και τις δολοφονίες του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Σωτήρη Πέτρουλα και του Νικηφόρου Μανδηλαρά, ως τα βασανιστήρια στα κολαστήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, με εμβληματικές μορφές τους Αλέξανδρο Παναγούλη, Σπύρο Μουστακλή, Σάκη Καράγιωργα και Περικλή Κοροβέση, γράφτηκε μια αλυσίδα αντιστασιακής μνήμης και αξιοπρέπειας.

Το μήνυμα του Σεφέρη στο BBC, η αυτοπυρπόληση του Κώστα Γεωργάκη στη Γένοβα, η κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου με τον παλλαϊκό της χαρακτήρα, τα Κινήματα  του Ναυτικού, η Δημοκρατική Άμυνα, το ΠΑΚ, η κατάληψη της Νομικής, τα τραγούδια του Θεοδωράκη και του Λοΐζου, η φωνή του Ξυλούρη, έθρεψαν την πίστη ότι ο λαός μπορεί να ανατρέψει τον φόβο και την τυραννία.

Το Πολυτεχνείο, ως αποκορύφωμα της αντιδικτατορικής πάλης, υπήρξε πράξη γενναιότητας, αυτοοργάνωσης και ενότητας. Ήταν η στιγμή που η νεολαία ενώθηκε με τον λαό και μαζί διεκδίκησαν την ελευθερία απέναντι στη  χούντα των συνταγματαρχών.

Η εξέγερση του Νοέμβρη απέκτησε καθολικό νόημα γιατί δεν περιορίστηκε στα τείχη του Πολυτεχνείου — υπήρξε κραυγή ενός ολόκληρου λαού που ζητούσε «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Αυτό το σύνθημα δεν αποτελεί απλώς ιστορική αναφορά. Είναι πυξίδα για το σήμερα. Μιλά για το δικαίωμα όλων σε αξιοπρεπή ζωή, σε δημόσια και δωρεάν παιδεία, σε ισότιμη πρόσβαση στην υγεία, σε κοινωνική δικαιοσύνη, σε ατομικές και συλλογικές ελευθερίες. Σήμερα, που η δημοκρατία δοκιμάζεται, η κοινωνική συνοχή απειλείται, η ακρίβεια στραγγαλίζει τα νοικοκυριά, το δημογραφικό απλώνει σκιά αβεβαιότητας στο μέλλον της Χώρας και οι νέες τεχνολογίες δημιουργούν κύματα ευκαιριών αλλά και αποκλεισμού, το μήνυμα του Πολυτεχνείου επιστρέφει επίκαιρο όσο ποτέ.

Οι σύγχρονες πύλες του Πολυτεχνείου δεν βρίσκονται μόνο στην Πατησίων. Στέκουν ορθάνοιχτες στους αγώνες για τη χάραξη εθνικής πολιτικής για την Παιδεία, την υγεία, το δημογραφικό, για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και τη διασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους. Βρίσκονται στους αγώνες για ασφάλεια, για την προστασία του φυσικού πλούτου, για τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα που απειλούνται από την αυταρχικότητα και την αδιαφορία της εξουσίας. Και στέκουν ακόμη εκεί όπου ο ελληνισμός παλεύει για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του, εκεί όπου αυτά παραβιάστηκαν, αμφισβητήθηκαν ή επιχειρήθηκε να σβηστούν από τη συλλογική μας μνήμη.

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει στο παρελθόν. Είναι ένα διαρκές κάλεσμα ευθύνης, εγρήγορσης και συμμετοχής. Είναι παντού στους αγώνες για τη διεύρυνση των δικαιωμάτων, για την ειρήνη και την αυτοδιάθεση των λαών, για την εξάλειψη των ανισοτήτων και την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου, της παιδείας και της υγείας.

Η ιστορική μνήμη δεν είναι επετειακή τελετή, είναι πράξη. Οφείλουμε να τη διαφυλάσσουμε, να τη μεταφράζουμε στις ανάγκες του σήμερα και να τη συνεχίζουμε μέσα από νέους αγώνες. Τα αιτήματα παραμένουν οδηγός ζωής, πολιτικής στάσης και κοινωνικής διεκδίκησης από το Πολυτεχνείο του ’73 ως τα «Πολυτεχνεία» του σήμερα.

                Όλοι στους  αγώνες! Όλοι στις πορείες !

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Πόλεμος στο Σουδάν: Μια Ανθρώπινη Τραγωδία στη σκιά της παγκόσμιας αδιαφορίας! Η «ευαισθησία» δεν μπορεί να είναι επιλεκτική!

                                                                                                                                                    Πόλεμος στο Σουδάν: Μια Ανθρώπινη Τραγωδία στη σκιά της παγκόσμιας αδιαφορίας!

 Η «ευαισθησία» δεν μπορεί να είναι επιλεκτική!

Ο πόλεμος που μαίνεται στο Σουδάν από τον Απρίλιο του 2023 αποτελεί μία από τις πλέον παραμελημένες αλλά και καταστροφικές συγκρούσεις του 21ου αιώνα. Σε μια χώρα που προσπαθούσε να ανακάμψει από δεκαετίες δικτατορίας, εμφυλίων και φτώχειας, η ελπίδα για δημοκρατική μετάβαση μετατράπηκε σε εφιάλτη.

Η ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος το 2019 είχε γεννήσει μεγάλες προσδοκίες. Οι μαζικές διαδηλώσεις πολιτών, κυρίως νέων και γυναικών, οδήγησαν στη δημιουργία μιας μεταβατικής κυβέρνησης που υποσχόταν ειρήνη και πολιτική ελευθερία. Όμως, κάτω από την επιφάνεια της «νέας αρχής», η αντιπαλότητα ανάμεσα στις Ένοπλες Δυνάμεις του Σουδάν και τη μισθοφορική Δύναμη Ταχείας Υποστήριξης συνέχιζε να φουντώνει.

Η προσπάθεια ενοποίησης των δύο δυνάμεων υπό μια ενιαία διοίκηση, απαραίτητη προϋπόθεση για τη μετάβαση σε πολιτική εξουσία, εξελίχθηκε σε σύγκρουση συμφερόντων, φιλοδοξιών και ελέγχου. Τον Απρίλιο του 2023, η αντιπαράθεση αυτή πήρε βίαιη μορφή, με μάχες να ξεσπούν στο Χαρτούμ και να εξαπλώνονται γρήγορα σε ολόκληρη τη χώρα.

Οι συγκρούσεις έχουν καταστρέψει ολόκληρες συνοικίες, νοσοκομεία και υποδομές. Η πρωτεύουσα Χαρτούμ έχει μετατραπεί σε πόλη-φάντασμα, με ερείπια στη θέση κατοικιών και δημόσιων υπηρεσιών. Η επαρχία του Νταρφούρ, ήδη τραυματισμένη από τη γενοκτονία της δεκαετίας του 2000, βιώνει νέο κύμα βίας, με μαζικές σφαγές και επιθέσεις εναντίον αμάχων που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης αφρικανικής ιστορίας.Συντελείται συστηματική και σκόπιμη διαδικασία εθνοκάθαρσης των τοπικών μη αραβικών κοινοτήτων, μέσω εκτοπισμού και συνοπτικών εκτελέσεων.

Περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ και αποτελούν τον μεγαλύτερο αριθμό εκτοπισμένων παγκοσμίως σήμερα. Περισσότεροι από 25 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται άμεση ανθρωπιστική βοήθεια, εκατομμύρια παιδιά κινδυνεύουν από υποσιτισμό, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στο χείλος της λιμοκτονίας. Η πρόσβαση σε τρόφιμα, καθαρό νερό και φάρμακα είναι εξαιρετικά περιορισμένη, καθώς οι ανθρωπιστικές οργανώσεις αντιμετωπίζουν εμπόδια και επιθέσεις από ένοπλες ομάδες.

Ο λιμός, οι επιδημίες και η έλλειψη ασφάλειας έχουν μετατρέψει το Σουδάν σε ανθρωπιστική κόλαση. Οι γυναίκες και τα παιδιά πληρώνουν το υψηλότερο τίμημα, με αυξανόμενα περιστατικά ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας, καταναγκαστικών γάμων και στρατολόγησης ανηλίκων.

Παρά το μέγεθος της κρίσης, η διεθνής προσοχή παραμένει περιορισμένη. Οι προσπάθειες διαμεσολάβησης έχουν αποτύχει να επιβάλουν μια βιώσιμη εκεχειρία. Οι γεωπολιτικές ισορροπίες, τα συμφέροντα εξόρυξης χρυσού και η ανάμειξη ξένων δυνάμεων δυσχεραίνουν περαιτέρω την εξεύρεση λύσης. Η σιωπή της διεθνούς κοινότητας εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο η ανθρωπιστική ευαισθησία εφαρμόζεται ισότιμα σε όλες τις κρίσεις του πλανήτη. Το Σουδάν, όπως και τόσες άλλες αφρικανικές χώρες, φαίνεται να βρίσκεται στο περιθώριο της παγκόσμιας συνείδησης.

Παρά τη φρίκη του πολέμου, ο σουδανικός λαός συνεχίζει να αντιστέκεται με αξιοθαύμαστη δύναμη. Τοπικά δίκτυα αλληλεγγύης, εθελοντές γιατροί και κοινότητες πολιτών προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές τις αξίες της ειρήνης και της δημοκρατίας. Η φωνή τους, αν και ασθενής μέσα στον θόρυβο των όπλων, παραμένει υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε σύγκρουση υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να εγκαταλείψουν την ελπίδα.

Ο πόλεμος στο Σουδάν δεν είναι απλώς μια εσωτερική διαμάχη, είναι αντανάκλαση της αποτυχίας του διεθνούς συστήματος να προλάβει και να τερματίσει κρίσεις πριν αυτές εξελιχθούν σε τραγωδίες. Όσο ο κόσμος σιωπά, εκατομμύρια ζωές χάνονται στη σκιά της λήθης.

Η ειρήνη στο Σουδάν δεν είναι μόνο ευθύνη των Σουδανών, είναι ευθύνη όλων μας. Η παγκόσμια κοινότητα πρέπει άμεσα να αναλάβει πρωτοβουλίες για ειρήνευση στην περιοχή και σταμάτημα της γενοκτονίας του λαού του Σουδάν.

«Όπου άνδρες και γυναίκες διώκονται λόγω της φυλής, της θρησκείας ή των πολιτικών τους απόψεων, αυτός ο τόπος πρέπει να γίνει το κέντρο του σύμπαντος» είχε επισημάνει ο βραβευμένος συγγραφέας και επιζών του Ολοκαυτώματος Έλι Βίζελ, κατά τη διάρκεια της απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στον ίδιο το 1986!

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.