Συνοπτικός συνταξιοδοτικός οδηγός 2026

Συνοπτικός συνταξιοδοτικός οδηγός 2026

Αίτηση παραίτησης

Αίτηση παραίτησης μόνιμου εκπαιδευτικού πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που υποβάλλεται από 1^ης Φεβρουαρίου μέχρι και την πρώτη εργάσιμη ημέρα, μετά την πάροδο του πρώτου δεκαημέρου του Φεβρουαρίου, θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή και λύεται αυτοδικαίως η υπαλληλική σχέση στις 31 Αυγούστου με τη λήξη του σχολικού έτους (άρθρο 46 του ν.4777/2021).

Για το 2026 η προθεσμία είναι από την 1η Φεβρουαρίου έως και τις 11 Φεβρουαρίου.

Διαβάστε εδω:

files/__(5).pdf

Η ποιότητα μιας κοινωνίας κρίνεται από το πώς φροντίζει τα πιο ευάλωτα μέλη της. Η στήριξη των ΑμεΑ αποτελεί υποχρέωση κάθε σύγχρονης και δημοκρατικής κοινωνίας.

Η ποιότητα μιας κοινωνίας κρίνεται από το πώς φροντίζει τα πιο ευάλωτα μέλη της.

Η στήριξη των ΑμεΑ αποτελεί υποχρέωση κάθε σύγχρονης και δημοκρατικής κοινωνίας.

Με την κυβέρνηση της ΝΔ ποτέ δεν υπήρξε στρατηγικός σχεδιασμός για την ουσιαστική υποστήριξη των ατόμων με κινητικά προβλήματα, των τυφλών, των παιδιών με βαρύ αυτισμό, των ανδρών και γυναικών με χρόνιες σοβαρές παθήσεις. Οι πολίτες που ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που δεν βοηθάει να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματά τους, αλλά κάνει την καθημερινή τους ζωή πιο δύσκολη και σε πολλές περιπτώσεις τους αποκλείει τελείως από δραστηριότητες που οι υπόλοιποι πολίτες απολαμβάνουν.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αναπηρία είναι η προσβασιμότητα.Τα δημόσια κτήρια, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και οι κοινόχρηστοι χώροι παραμένουν απροσπέλαστα για τα άτομα με αναπηρία. Σπασμένα και στενά πεζοδρόμια, γεμάτα τραπεζοκαθίσματα που εμποδίζουν, στάσεις λεωφορείων χωρίς ράμπες, χαλασμένες ή ανύπαρκτες ράμπες  λεωφορείων, παράνομη στάθμευση αυτοκινήτων, έλλειψη επαρκών θέσεων στάθμευσης ΑμεΑ, ανυπαρξία τουαλετών ΑμεΑ σε χώρους εστίασης και αναψυχής, είναι μόνο μερικά από τα καθημερινά προβλήματα των ΑμεΑ.

Οι όποιες πολιτικές στήριξης χαρακτηρίζονται συχνά από γραφειοκρατία, καθυστερήσεις και ασυνέχεια.Τα επιδόματα είναι συνήθως ανεπαρκή για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες που συνεπάγεται μια αναπηρία, ενώ η διαδικασία πιστοποίησης είναι χρονοβόρα και ψυχοφθόρα. Επιπλέον, λείπει μια ολιστική προσέγγιση που να αντιμετωπίζει τα ΑμεΑ ως ενεργούς πολίτες με δικαιώματα και δυνατότητες. Οι πολιτικές συχνά εστιάζουν στην παροχή ελάχιστης οικονομικής βοήθειας, χωρίς να επενδύουν στην ανεξάρτητη διαβίωση, την προσβασιμότητα, την εκπαίδευση και την κοινωνική ένταξη.

Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία παρουσίασε τα αποτελέσματα του 1^ου Βαρόμετρου για άτομα με αναπηρίες ή και σοβαρές και χρόνιες παθήσεις, τα οποία φέρνουν στο προσκήνιο τα μεγάλα και συστηματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες συμπολίτες μας:

• Το 2024, ένας στους δύο πολίτες με αναπηρία ηλικίας 16-64 ετών έζησε σε συνθήκες φτώχειας ή και κοινωνικού αποκλεισμού. Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
• Η συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό είναι 25,3%, ποσοστό που αποτελεί τη δεύτερη χαμηλότερη τιμή του δείκτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
• Το 25% των ατόμων με αναπηρία έχει δεχτεί σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική ή άλλης μορφής βία και παρενόχληση την οποία δεν έχουν αναφέρει σε κανέναν ούτε έχουν καταγγείλει στους αρμόδιους φορείς.
• Το 40,4% των ατόμων με αναπηρία αντιμετωπίζουν μεγάλη δυσκολία ή δεν μπορούν καθόλου να ολοκληρώσουν καθημερινές ή συνηθισμένες δραστηριότητες χωρίς να λάβουν υποστήριξη ή βοήθεια από άλλο άτομο.
• Το 75% των ατόμων με αναπηρία εκτιμάται ότι διαθέτει μηνιαίο διαθέσιμο ατομικό εισόδημα από 0 έως 675 ευρώ τον μήνα.
• 8 στα 10 άτομα με αναπηρία ή χρόνιες παθήσεις αναγκάζονται να μειώσουν δαπάνες που αφορούν βασικές ανάγκες διαβίωσης, όπως δαπάνες για τρόφιμα ή ρουχισμό, προκειμένου να καλύψουν ανελαστικές ανάγκες της υγείας τους.

Στην εκπαίδευση οι ελλείψεις και οι καθυστερήσεις στη στελέχωση των σχολείων ειδικής αγωγής είναι συνηθισμένο φαινόμενο.Παρότι ο ρόλος τους είναι καθοριστικός για την ανάπτυξη, την κοινωνικοποίηση και την αυτονομία των παιδιών με αναπηρία, στην πράξη λειτουργούν συχνά σε συνθήκες υποβάθμισης και εγκατάλειψης.

Πολλά σχολεία στεγάζονται σε ακατάλληλα ή παλιά κτίρια, χωρίς επαρκείς υποδομές, σύγχρονο εξοπλισμό ή ασφαλείς χώρους για τα παιδιά. Αίθουσες μικρές, ελλείψεις σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό και ανεπαρκείς συνθήκες υγιεινής δυσχεραίνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα, η έλλειψη μόνιμου προσωπικού αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα. Εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, ψυχολόγοι και σχολικοί νοσηλευτές δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες των μαθητών. Συχνά, οι προσλήψεις καθυστερούν, γίνονται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και χωρίς συνέχεια, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η σταθερότητα που είναι απαραίτητη για τα παιδιά με αναπηρία.

Επιπλέον, τα αναλυτικά προγράμματα και το εκπαιδευτικό υλικό δεν είναι πάντα προσαρμοσμένα στις εξατομικευμένες ανάγκες των μαθητών. Η έλλειψη υποστήριξης και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών οδηγεί συχνά σε εξάντληση και επαγγελματική απογοήτευση, ενώ οι οικογένειες αναγκάζονται να καλύπτουν τα κενά του κράτους με ιδιωτικές δαπάνες.

Η κατάσταση αυτή ενισχύει τις ανισότητες και στερεί από τα παιδιά με αναπηρία το δικαίωμα σε μια ουσιαστική και ισότιμη εκπαίδευση, μετατρέποντας τα σχολεία ειδικής αγωγής σε δομές διαχείρισης αντί για χώρους πραγματικής μάθησης και ενδυνάμωσης.

Η στήριξη των ΑμεΑ δεν αποτελεί πράξη φιλανθρωπίας, αλλά υποχρέωση μιας σύγχρονης και δημοκρατικής κοινωνίας.Απαιτείται πολιτική βούληση, σταθερή χρηματοδότηση και συμμετοχή των ίδιων των ΑμεΑ στη διαμόρφωση των πολιτικών που τα αφορούν. Μόνο μέσα από ολοκληρωμένες και εφαρμόσιμες πολιτικές, που θα διασφαλίζουν την ισότητα, την προσβασιμότητα και τον σεβασμό, μπορεί να μειωθεί ο κοινωνικός αποκλεισμός και να δοθεί στα Άτομα με Αναπηρία η δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια και αυτονομία. Η ποιότητα μιας κοινωνίας, άλλωστε, κρίνεται από το πώς φροντίζει τα πιο ευάλωτα μέλη της.

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Η Σχολική Στέγη αποτελεί θεμέλιο για ένα ποιοτικό εκπαιδευτικό σύστημα

 Η Σχολική Στέγη αποτελεί θεμέλιο 

για ένα ποιοτικό εκπαιδευτικό σύστημα

Η σχολική στέγη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα της εκπαίδευσης, την ασφάλεια των μαθητών και το παιδαγωγικό κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η σχολική κοινότητα. Δεν αφορά απλώς τα κτήρια και τις υποδομές, αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία των παιδιών στο σχολείο.

                Ένα κατάλληλο κτηριακό περιβάλλον συμβάλλει στην ασφάλεια των μαθητών προσφέροντας σταθερές και αντισεισμικές κατασκευές, στη μάθηση και συγκέντρωση, καθώς ο φυσικός φωτισμός, η θερμική άνεση και η σωστή ακουστική βελτιώνουν την απόδοση, στην ψυχολογική ευεξία, καθώς ένας καθαρός, λειτουργικός και αισθητικά ευχάριστος χώρος μειώνει το άγχος και ενισχύει το κίνητρο, στην ισότητα δίνοντας σε όλα τα παιδιά ίσες δυνατότητες πρόσβασης σε σύγχρονες εκπαιδευτικές δομές.

                Η κατάσταση πολλών σχολικών κτηρίων σε όλη τη Χώρα είναι προβληματική. Χιλιάδες μαθητές και εκπαιδευτικοί στεγάζονται σε ασυντήρητα ή ελλιπώς συντηρημένα κτήρια, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις δεν πληρούν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφάλειας, λειτουργικότητας και παιδαγωγικής καταλληλότητας. Σε πολλές περιοχές τα σχολικά κτήρια αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις:

• Γήρανση κτηρίων: Πολλά σχολεία κατασκευάστηκαν δεκαετίες πριν και δεν καλύπτουν σύγχρονες προδιαγραφές. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, πάνω από το 65% των σχολικών κτηρίων έχει κατασκευαστεί πριν από το 1985, ενώ το 23% πριν από το 1960. Παράλληλα, η χρήση κοντέινερ και λυόμενων αιθουσών έχει παγιωθεί ως «μόνιμη λύση» τα τελευταία χρόνια. Η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή στηρίχτηκε σε κατασκευές των οποίων ο χρόνος ζωής με βάση τις προδιαγραφές των κατασκευαστών τους, έχει ήδη παρέλθει, χωρίς να έχουν αντικατασταθεί.
• Έλλειψη χώρων: Υπερπλήρεις αίθουσες, ελλιπείς ή ανύπαρκτοι βοηθητικοί χώροι (εργαστήρια, χώροι σίτισης, αίθουσες πολλαπλών χρήσεων).
• Ενεργειακή αναποτελεσματικότητα: Παλιά κουφώματα, ανεπαρκής μόνωση, υψηλό κόστος θέρμανσης, παντελής απουσία συστημάτων ψύξης, τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα τα κτήρια να είναι παγωμένα τον χειμώνα και πολύ ζεστά το καλοκαίρι.
• Προβλήματα προσβασιμότητας: Αδυναμία ασφαλούς πρόσβασης για μαθητές με αναπηρία.
• Ανάγκη αντισεισμικής αναβάθμισης, ειδικά σε περιοχές υψηλής σεισμικότητας. Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, από τα συνολικά 20.680 σχολικά κτήρια στη Χώρα, έχει επιλεγεί για πρωτοβάθμιο έλεγχο το 76% (δηλαδή περίπου 15.700 σχολεία). Από αυτά, έχουν ήδη ελεγχθεί 12.762 σχολεία, δηλαδή το 81% όσων εντάχθηκαν στο πρόγραμμα.  Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ελέγχων περίπου το 20% των ελεγμένων σχολείων έχουν χαρακτηριστεί «Α-προτεραιότητας» για δευτεροβάθμιο έλεγχο. Επιπλέον, σε 117 σχολεία (0,5% του συνόλου των σχολείων) εντοπίστηκαν προβλήματα που απαιτούν επείγουσες παρεμβάσεις.
• Ανύπαρκτος έλεγχος πυρασφάλειας. Κανένα σχολείο της Χώρας δεν έχει πιστοποιητικό πυρασφάλειας.

Η βελτίωση της σχολικής στέγης απαιτεί συντονισμένες ενέργειες:

• Σχεδιασμό νέων, σύγχρονων σχολικών μονάδωνπου ανταποκρίνονται σε παιδαγωγικές απαιτήσεις, με δυνατότητα διαμόρφωσης των χώρων τους  ανάλογα με τις ανάγκες.
• Τακτικές επιθεωρήσεις και ανακαινίσειςγια τη διασφάλιση της λειτουργικότητας, της ασφάλειας και της προσβασιμότητας για όλους τους μαθητές.
• Επενδύσεις σε ψηφιακές υποδομές, όπως διαδραστικούς πίνακες, γρήγορο διαδίκτυο και εξοπλισμένα εργαστήρια που μπορούν να υποστηρίξουν σύγχρονες μορφές διδασκαλίας.
• Προώθηση της πράσινης σχολικής στέγης, με χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και οικολογικών υλικών με μηδενικό ενεργειακό αποτύπωμα.
• Προγράμματα βελτίωσης και αναβάθμισης των αύλειων χώρων. Ιδιαίτερη παρέμβαση στηνκάλυψη της απουσίας πράσινου, η οποία είναι μεγάλη σε όλες τις σχολικές αυλές.

Η σχολική στέγη δεν λειτουργεί μόνο ως χώρος μάθησης, μπορεί να γίνει πυρήνας πολιτισμού και κοινωνικής ζωής. Εκδηλώσεις, εργαστήρια, αθλητικές δραστηριότητες και προγράμματα συνεργασίας μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά έναν χώρο δημιουργίας και έκφρασης. Ένα ποιοτικό σχολικό περιβάλλον ενισχύει τη σχέση σχολείου, γονέων, κοινωνίας και δημιουργεί θετικό κλίμα συμμετοχής.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θεωρεί ότι η σχολική στέγη αποτελεί κρίσιμο στοιχείο της εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Η επένδυση σε ασφαλείς, σύγχρονες και λειτουργικές σχολικές υποδομές δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα. Εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες στα παιδιά, ενισχύει την ποιότητα της μάθησης και δημιουργεί τις συνθήκες για ένα καλύτερο μέλλον.

Η κυβέρνηση οφείλει να διαθέσει πόρους, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα και ευκαιρία, για την ανέγερση νέων κτηρίων με ιδιαίτερη έμφαση στην προσχολική εκπαίδευση και ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το υπουργείο Παιδείας οφείλει να δεσμευτεί για ένα ενιαίο εθνικό σχέδιο σχολικής στέγης, με ξεκάθαρο χρονοδιάγραμμα.

Η Παιδεία δεν μπορεί να είναι προτεραιότητα μόνο στα λόγια. Απαιτούνται πράξεις!

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Αλληλεγγύη στον λαό του Ιράν. Καμία ανοχή στη θεοκρατική καταπίεση και αυθαιρεσία.

Αλληλεγγύη στον λαό του Ιράν.
Καμία ανοχή στη θεοκρατική καταπίεση και αυθαιρεσία.

Το Ιράν βιώνει τις πιο επικίνδυνες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του στα 47 χρόνια από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, που βρίσκεται στην εξουσία το καθεστώς των μουλάδων. Οι μαζικές διαδηλώσεις που συγκλονίζουν τη Χώρα εδώ και εβδομάδες, η κλιμακούμενη καταστολή, οι χιλιάδες δολοφονίες αλλά και οι ανοιχτές πλέον απειλές των ΗΠΑ, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, με απρόβλεπτες συνέπειεςόχι μόνο για το Ιράν, αλλά και για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την παγκόσμια κοινότητα.

Τα γεγονότα που εκτυλίσσονται συνιστούν κατάφωρη και συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων συνεχίζει να ασκεί κρατική βία εναντίον του ίδιου του λαού του, καταπατώντας βασικές ελευθερίες που κατοχυρώνονται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων και τις διεθνείς συμβάσεις.

Οι δολοφονίες διαδηλωτών, οι αυθαίρετες συλλήψεις, οι βασανισμοί, οι εξαναγκαστικές ομολογίες, η φίμωση της ελευθερίας της έκφρασης και του συνέρχεσθαι, καθώς και η θεσμοθετημένη διάκριση σε βάρος των γυναικών και των κάθε είδους μειονοτήτων, συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις των άρθρων που αφορούν το δικαίωμα στη ζωή, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ισότητα και την ελευθερία. Η βίαιη καταστολή ειρηνικών διαδηλώσεων αποτελεί ευθεία παραβίαση των διεθνών υποχρεώσεων του ιρανικού κράτους.

Το καθεστώς των μουλάδων στερείται κάθε δημοκρατικής νομιμοποίησης και διατηρείται στην εξουσία μέσω της καταστολής, της λογοκρισίας και της εργαλειοποίησης της θρησκείας.Η συστηματική άρνηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων συνιστά μορφή θεσμικής βίας που αντιβαίνει στις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου και του κράτους δικαίου.

Καταγγέλλουμε απερίφραστα τις πρακτικές του ιρανικού καθεστώτος και εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στον λαό του Ιράν, ο οποίος αγωνίζεται για ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα και σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι κινητοποιήσεις μπορεί να ξεκίνησαν από την οικονομία λόγω της κατάρρευσης του εθνικού νομίσματος, της εκτόξευσης του πληθωρισμού, της ανεργίας και της βαθιάς κοινωνικής ανισότητας, αλλά πολύ γρήγορα τα αιτήματα των διαδηλωτών ξεπέρασαν το βιοτικό επίπεδο και στράφηκαν ευθέως κατά του ίδιου του καταπιεστικού καθεστώτος των μουλάδων.

Η διεθνής κοινότητα, οι διεθνείς οργανισμοί και οι αρμόδιοι θεσμοί οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να ασκήσουν ουσιαστική πίεση και να πάψουν να ανέχονται ένα καθεστώς που παραβιάζει συστηματικά τις διεθνείς συμβάσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας δεν αποτελεί εσωτερική υπόθεση κανενός αυταρχικού καθεστώτος.

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.