Ο Προϋπολογισμός του 2026 δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όλοι στην απεργία της ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου!

Ο Προϋπολογισμός του 2026 δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Όλοι στην απεργία της ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου!

Ο Προϋπολογισμός του 2026 δεν αποτελεί απλώς συνέχεια, αλλά κορύφωση μιας οικονομικής πολιτικής που σπαταλά τις ευκαιρίες της Χώρας και διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες μέσα από ένα άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα. Δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ο Προϋπολογισμός 2026 δεν ενισχύει τους μισθούς και τις συλλογικές συμβάσεις, δεν αποκαθιστά τις απώλειες εισοδήματος των τελευταίων ετών, δεν δίνει προτεραιότητα στη δημόσια υγεία, παιδεία και κοινωνική προστασία, αναπαράγει ανισότητες, ευνοώντας περιορισμένα οικονομικά συμφέροντα. Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να πιέζονται από το αυξημένο κόστος ζωής, τη στασιμότητα των μισθών, την ανασφάλεια στην εργασία, τη συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση κρίσιμων δημόσιων αγαθών.

Ο Προϋπολογισμός δεν ενισχύει το κοινωνικό κράτος. Το διαβρώνει. Και μαζί του διαβρώνει την κοινωνική συνοχή, τις ευκαιρίες της νέας γενιάς και την ανάπτυξη της Χώρας. Οι κινητοποιήσεις των αγροτών αναδεικνύουν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, έναν προϋπολογισμό που δεν στηρίζει την παραγωγή, την περιφέρεια και τον μόχθο, αλλά μεταφέρει το κόστος της κρίσης στους εργαζόμενους, τους εκπαιδευτικούς και τους αγρότες. Η Ελλάδα είναι ουραγός στις κοινωνικές δαπάνες. Με βάση τα επίσημα ευρωπαϊκά δεδομένα:

• Είμαστε τελευταίοι στη στεγαστική δαπάνη. Η στέγη έχει γίνει πολυτέλεια για νέους και οικογένειες.
• Είμαστε ένατη Χώρα από το τέλος στη δαπάνη υγείας. Με νοσοκομεία σε μόνιμη κόπωση, με διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ, με ελλείψεις προσωπικού.
• Έχουμε την τέταρτη χαμηλότερη δαπάνη στην εκπαίδευση.
• Είμαστε στην τρίτη χειρότερη θέση όσον αφορά τη στήριξη οικογενειών με παιδιά, ενώ το δημογραφικό πρόβλημα είναι τεράστιο.
• Είμαστε πολύ κάτω από τον μέσο όρο στη στήριξη των ανέργων. Ο ευρωπαϊκός μέσος μισθός είναι περίπου 38 χιλιάδες ευρώ ετησίως, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα είναι 17 χιλιάδες ευρώ ετησίως.

Αυτά δεν είναι «κενά». Είναι δομική αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους. Είναι επί της ουσίας μια βόμβα στη βάση της κοινωνικής ειρήνης και ισορροπίας. Το πραγματικό εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών παραμένει χαμηλότερο από το 2010. Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τέτοια κατάσταση. Ένας στους πέντε Έλληνες ζει σε κίνδυνο φτώχειας. Οι αυξήσεις στα τρόφιμα είναι πάνω από 39%. Στο ρεύμα 48%. Στα ενοίκια περισσότερο από 25%.

Την ίδια στιγμή, ο «φόρος πληθωρισμού» εξακολουθεί να ροκανίζει το εισόδημα των πολιτών. Από τα 2,5 δισ. ευρώ επιπλέον φορολογικά έσοδα του 2026, το 1,6 δισ. προέρχονται από τον ΦΠΑ. Συνολικά, την περίοδο 2019–2025, τα γενικά φορολογικά έσοδα αυξάνονται κατά 43,8%, ενώ τα έσοδα από ΦΠΑ εκτοξεύονται πάνω από 65%. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της αδικίας: ανάπτυξη που δεν επιστρέφει στην κοινωνία, αλλά αποτυπώνεται μόνο στα λογιστικά βιβλία του κράτους.

Με βάση τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό παιδιών σε καθεστώς υλικής στέρησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το 2024, με το ποσοστό να αγγίζει το 33,6%. Αυτό σημαίνει ότι ένα στα τρία παιδιά στη Χώρα μας, δεν έχουν πρόσβαση σε τουλάχιστον 3 από τα 17 αντικείμενα και υπηρεσίες του δείκτη, που περιλαμβάνει βασικά αγαθά και υπηρεσίες.

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση μιλά για «ανάπτυξη». Ανάπτυξη για ποιον; Για τον πολίτη που μετρά το ευρώ στο σούπερ μάρκετ; Για τον νέο που είναι αναγκασμένος να δουλεύει 13ωρα, δύο δουλειές, για να πληρώσει ένα ενοίκιο; Ή μήπως για τους εκλεκτούς του ΟΠΕΚΕΠΕ και των «κερδισμένων» λαχείων;

Στον χώρο της εκπαίδευσης παρά τις διακηρύξεις περί «επένδυσης στο ανθρώπινο κεφάλαιο», ο Προϋπολογισμός διατηρεί τη χρόνια υποχρηματοδότηση, αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων και των εκπαιδευτικών, δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της εργασιακής επισφάλειας, αποτυγχάνει να στηρίξει ουσιαστικά τους μαθητές και τις οικογένειές τους. Οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν να εργάζονται σε συνθήκες μισθολογικής καθήλωσης και απώλειας αγοραστικής δύναμης, αυξημένου φόρτου εργασίας χωρίς αντίστοιχη στήριξη, ελλείψεων σε προσωπικό, υποδομές και παιδαγωγικά μέσα.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσηςθεωρεί ότι απαιτείται ένα νέο εναλλακτικό πλαίσιο το οποίο θα προβλέπει ουσιαστικές αυξήσεις μισθών και στήριξη των συλλογικών διαπραγματεύσεων, δίκαιη φορολόγηση, με ελάφρυνση της μισθωτής εργασίας, ενίσχυση των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, στοχευμένες πολιτικές για τη νέα γενιά, τις γυναίκες και τους ευάλωτους εργαζόμενους, δημόσιες επενδύσεις με κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Για εμάς, η εκπαίδευση δεν είναι κόστος, είναι κοινωνική επένδυση. Ο Προϋπολογισμός 2026 αποτελεί πολιτική επιλογή και εμείς επιλέγουμε να στεκόμαστε δίπλα στους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τη δημόσια παιδεία. Συνεχίζουμε τον αγώνα για ένα σχολείο δημοκρατικό, συμπεριληπτικό και ποιοτικό για όλους.

Καλούμε τους εργαζομένους να είναι σε εγρήγορση, να διεκδικήσουν και να στηρίξουν μια προοδευτική εναλλακτική που βάζει τον άνθρωπο πάνω από τους αριθμούς. Για έναν προϋπολογισμό κοινωνικής συνοχής, αξιοπρέπειας και προοπτικής.

Συμμετέχουμε και στηρίζουμε την απεργία της ΑΔΕΔΥ, την Τρίτη 16 του Δεκέμβρη. Όλες και όλοι στους δρόμους!

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Ο αγώνας των αγροτών είναι και δικός μας αγώνας! Η κυβέρνηση της ΝΔ οφείλει να αναλάβει τις τεράστιες ευθύνες της.

Ο αγώνας των αγροτών είναι και δικός μας αγώνας!

Η κυβέρνηση της ΝΔ οφείλει να αναλάβει τις τεράστιες ευθύνες της.

Οι αγρότες εδώ και δεκαετίες κρατούν ζωντανή την ελληνική παραγωγή, τη διατροφική ασφάλεια της Χώρας και την κοινωνική συνοχή της υπαίθρου. Είναι εκείνοι που στηρίζουν την οικονομία ακόμη κι όταν όλες οι άλλες δομές καταρρέουν. Με τον ιδρώτα τους, μετατρέπουν τη γη σε ζωή και την ύπαιθρο σε πηγή πλούτου για όλους. Η παρουσία τους δεν είναι απλώς παραγωγική, είναι βαθιά εθνική και κοινωνική.

Παρά τις τεράστιες δυσκολίες συνεχίζουν να δουλεύουν με αξιοπρέπεια, ορθώνοντας το ανάστημά τους απέναντι στο αυξανόμενο κόστος παραγωγής, στην ενεργειακή ακρίβεια, στη συμπίεση των τιμών από την αγορά, στους κινδύνους που προκύπτουν από την κλιματική κρίση και τις θεομηνίες, αλλά και σε ένα διοικητικό σύστημα που συχνά δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους.

Μέσα σε αυτό το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον, οι πρόσφατες καταγγελίες, οι έρευνες και η δημόσια συζήτηση που άνοιξε γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μετέτρεψαν μια βαθιά ριζωμένη απογοήτευση σε οργή απέναντι σε όλους αυτούς που με απίστευτο θράσος και στηριζόμενοι σε κυβερνητικές πλάτες πλούτισαν σε βάρος τους.

Οι άνθρωποι της γης δε ζητούν προνόμια. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν έναν οργανισμό που να λειτουργεί καθαρά, αποτελεσματικά και χωρίς σκιές. Ζητούν ένα σύστημα που τους στηρίζει, όχι που τους αφήνει στο έλεος της αβεβαιότητας.

Η Χώρα οφείλει να προχωρήσει σε μια βαθιά ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα.Δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς ισχυρή παραγωγή. Δεν υπάρχει περιφερειακή συνοχή χωρίς δυναμική ύπαιθρο. Δεν υπάρχει βιώσιμη οικονομία όταν οι άνθρωποι που παράγουν βρίσκονται στο περιθώριο των πολιτικών επιλογών.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσηςθεωρεί ότι λύσεις μπορούν να υπάρξουν μέσα από ουσιαστικό διάλογο και πολιτική βούληση αλλαγών. Η κυβέρνηση της ΝΔ οφείλει να αναλάβει τις τεράστιες ευθύνες της.Απαιτούνται:

• Απόλυτη θεσμική διαφάνεια και λογοδοσία.Το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ πρέπει να διερευνηθεί σε βάθος με απόλυτη αποφασιστικότητα.
• Άμεση επανεκκίνηση του οργανισμού και εκσυγχρονισμός των μηχανισμών.Η ψηφιοποίηση, η ταχύτητα των πληρωμών, η απλούστευση των διαδικασιών και η διαρκής ενημέρωση των παραγωγών δεν είναι πολυτέλεια, είναι βασική υποχρέωση της Πολιτείας. Ο αγρότης πρέπει να ξέρει τι δικαιούται, πότε το δικαιούται και σε ποιο στάδιο βρίσκεται η διαδικασία.
• Μείωση του κόστους παραγωγής με ουσιαστικά μέτρα.Ενέργεια, καύσιμα, λιπάσματα, ζωοτροφές, νερό, έχουν γίνει δυσβάσταχτα. Χρειάζεται στοχευμένη παρέμβαση, όχι περιστασιακά μέτρα ανακούφισης. Μια πραγματική στρατηγική που θα επιτρέψει στους παραγωγούς να σταθούν ανταγωνιστικά, με σταθερό εισόδημα και προοπτική.
• Πράσινη μετάβαση με κοινωνική δικαιοσύνη.Η αγροτική οικονομία πρέπει να γίνει σύγχρονη και βιώσιμη, χωρίς όμως να τιμωρείται ο μικρός και μεσαίος παραγωγός. Οι επενδύσεις, οι τεχνολογίες, οι νέες πρακτικές πρέπει να φτάσουν σε όλους, όχι μόνο σε λίγους.
• Εθνική στρατηγική για την ύπαιθρο.Δεν μπορεί η αγροτική πολιτική να αλλάζει κάθε χρόνο. Χρειάζεται σταθερότητα, συνέπεια και ένα σχέδιο που αναγνωρίζει τον αγροτικό κόσμο ως στρατηγικό εθνικό κεφάλαιο.

Οι αγρότες της Χώρας δεν είναι μόνοι.Ο αγώνας τους είναι αγώνας για δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και προοπτική. Είναι αγώνας για μια Ελλάδα που ξέρει να στηρίζει τους ανθρώπους της, που δεν αφήνει τη γη της να μαραζώνει, που δεν κλείνει τα μάτια στις δυσλειτουργίες αλλά τις αντιμετωπίζει με θάρρος. Ο κοινωνικός αυτοματισμός και οι προσπάθειες συκοφάντησης του αγώνα τους δεν θα περάσουν.Θα έχουν απέναντί τους την αγωνιστική συμπαράσταση όλων των εργαζομένων, με στόχο την ανατροπή της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.

Στεκόμαστε δίπλα τους. Με καθαρή φωνή, με σταθερές θέσεις και με πίστη ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να γίνει μια Χώρα που παράγει, δημιουργεί και προχωρά μπροστά με κοινωνική δικαιοσύνη και θεσμική διαφάνεια.

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Η βία των ανηλίκων και ο ρόλος του σχολείου στην πρόληψη και αντιμετώπισή της

Η βία των ανηλίκων και ο ρόλος του σχολείου στην πρόληψη και αντιμετώπισή της

Η βία μεταξύ ανηλίκων αποτελεί ένα φαινόμενο με αυξανόμενη συχνότητα και πολυπλοκότητα, το οποίο απασχολεί την κοινωνία, την επιστημονική κοινότητα, την Πολιτεία και την εκπαιδευτική πράξη. Η εκδήλωσή της έχει διάφορες μορφές, όπως σωματική, λεκτική, ψυχολογική, ψηφιακή, και επηρεάζει σοβαρά τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική υγεία των μαθητών. Παράλληλα, διαταράσσει το κλίμα ασφάλειας και συνεργασίας που οφείλει να χαρακτηρίζει τη σχολική ζωή, με αποτέλεσμα να επηρεάζει αρνητικά τη μαθησιακή διαδικασία και τη συνολική παιδαγωγική λειτουργία.

Τα αίτια της βίας των ανηλίκων είναι πολυπαραγοντικά και συχνά αλληλένδετα.Οικογενειακές δυσκολίες, συναισθηματική παραμέληση ή συγκρουσιακές σχέσεις στο σπίτι αποτελούν συχνά υπόβαθρο για την εκδήλωση επιθετικών συμπεριφορών. Επιπλέον, το σύγχρονο κοινωνικό περιβάλλον, με τις πιέσεις των συνομηλίκων και την επίδραση των ψηφιακών μέσων, ενισχύει τη διάδοση επιθετικών προτύπων και διευκολύνει την έκφραση βίας, ιδίως μέσω της ανωνυμίας που προσφέρει το διαδίκτυο. Παράλληλα, η έλλειψη κοινωνικοσυναισθηματικών δεξιοτήτων και η χαμηλή αυτοεκτίμηση συμβάλλουν στην υιοθέτηση συμπεριφορών που λειτουργούν ως μηχανισμοί άμυνας ή αυτοπροβολής.  

Έξι ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση της ΝΔ ανακοινώνει διαρκώς «νέα» σχέδια για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της παραβατικότητας ανηλίκων, χωρίς να λογοδοτήσει για την ψήφιση νόμων που δεν εφαρμόζονται, την ανακύκλωση επιτροπών, τις ατελέσφορες εξαγγελίες. Έξι χρόνια αλληλοαναιρούμενων σχεδίων και πειραματισμών, όπου δεν κατάφερε να δημιουργήσει ούτε μία στοιχειώδη βάση δεδομένων με ποιοτικά στοιχεία, ούτε εκπόνησε άξονες πρόληψης και ευαισθητοποίησης στα θέματα  της βίας και της παραβατικότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο, το σχολείο καλείται να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην πρόληψη και την αντιμετώπιση της βίας. Η σχολική κοινότητα, ως βασικός θεσμός κοινωνικοποίησης, μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά όταν προωθεί ένα κλίμα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και αμοιβαίου σεβασμού. Η δημιουργία σαφών και συνεπών κανόνων συμπεριφοράς, η προώθηση θετικών προτύπων και η ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών αποτελούν βασικούς πυλώνες για την αποτροπή βίαιων περιστατικών.

Εξίσου σημαντική είναι η εφαρμογή προγραμμάτων πρόληψης που εστιάζουν στην καλλιέργεια κοινωνικοσυναισθηματικών δεξιοτήτων. Μέσα από βιωματικές δράσεις, εργαστήρια και ομαδικές δραστηριότητες, οι μαθητές πρέπει να μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να επιλύουν συγκρούσεις με μη βίαιους τρόπους και να αναπτύσσουν ενσυναίσθηση προς τους συνομηλίκους τους. Τα προγράμματα αυτά συμβάλλουν στη δημιουργία μιας σχολικής κουλτούρας που αποθαρρύνει την επιθετικότητα και ενισχύει τη συνεργασία.

Ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικός. Η κατάλληλη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σχετικά με τον εντοπισμό και τη διαχείριση περιστατικών βίας αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματική παρέμβαση. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαθέτουν τις γνώσεις και τα εργαλεία ώστε να αναγνωρίζουν έγκαιρα τα σημάδια βίαιης συμπεριφοράς και να παρεμβαίνουν με παιδαγωγικό τρόπο, αποφεύγοντας πρακτικές που ενδέχεται να ενισχύσουν την επιθετικότητα ή να στιγματίσουν τους μαθητές.

Η συνεργασία σχολείου και οικογένειας αποτελεί επίσης αναγκαίο στοιχείο στην προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου. Η τακτική επικοινωνία με τους γονείς, η ενημέρωσή τους για τη συμπεριφορά των παιδιών και η παροχή υποστήριξης σε ζητήματα ανατροφής και ορίων συμβάλλουν στη διαμόρφωση μιας συνεκτικής και υποστηρικτικής προσέγγισης. Όταν το σχολείο και η οικογένεια λειτουργούν συμπληρωματικά, οι πιθανότητες εκδήλωσης ή επανάληψης βίαιων συμπεριφορών μειώνονται σημαντικά.

Επίσης η συμβολή ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, είναι ιδιαίτερα σημαντική, ιδίως σε περιπτώσεις όπου η βίαιη συμπεριφορά έχει βαθύτερα ψυχοκοινωνικά αίτια. Η παροχή εξατομικευμένης υποστήριξης, οι ομάδες συμβουλευτικής και η παρακολούθηση μαθητών που έχουν εμπλακεί σε περιστατικά βίας αποτελούν παρεμβάσεις που ενισχύουν τη μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσηςθεωρεί πως είναι αναγκαίος ο σχεδιασμός  για ένα σχολείο ανθρωπιστικής παιδείας με ουσιαστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών. Χρειαζόμαστε ένα σχολείο που δεν παρέχει απλά γνώση αλλά μορφώνει, διαπαιδαγωγεί, κοινωνικοποιεί, με άμεση ένταξη ψηφιακών πολιτικών και εργαλείων για την προστασία των μαθητών.

Τα σχέδια της κυβέρνησης δεν αντιμετωπίζουν τις γενεσιουργές αιτίες της παιδικής βίας και παραβατικότητας, σε μια περίοδο που το ένα τρίτιο των οικογενειών της Χώρας μας βρίσκονται σε κίνδυνο αποκλεισμού. Έστω και τώρα, οφείλει να παραμερίσει την επικοινωνιακή διαχείριση και να δει την ουσία του προβλήματος της βίας με σχέδιο και όχι ως εφήμερη προέκταση ενός αστυνομικού δελτίου. Απαιτείται εθνικός διάλογος και συνεννόηση για την αντιμετώπιση της βίας των ανηλίκων.

Διεκδικούμε:

• Δημιουργία προγραμμάτων πρόληψης
• Προγράμματα στήριξης γονέων. Στήριξη οικογενειών σε κρίση, με έμφαση στα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας
• Καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού
• Παροχή ίσων ευκαιριών πρόσβασης σε παιδεία, αθλητισμό και πολιτισμό
• Καθιέρωση δράσεων κοινωνικής και συναισθηματικής νοημοσύνης από το δημοτικό, ώστε τα παιδιά να μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, να αποφεύγουν τη βία και να αναπτύσσουν ενσυναίσθηση. Εκπαίδευση των παιδιών στην επίλυση συγκρούσεων, στη διαχείριση θυμού και στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης
• Ανάπτυξη σχολικών δραστηριοτήτων που ενισχύουν τη συνεργασία και τον σεβασμό
• Ίδρυση Κέντρων Στήριξης Γονέων σε κάθε Δήμο, με δωρεάν πρόσβαση σε συμβουλευτική, νομική και ψυχολογική βοήθεια
• Κίνητρα για ένταξη των γονιών σε προγράμματα θετικής ανατροφής
• Δράσεις ενημέρωσης για τη σωστή χρήση των κοινωνικών δικτύων από παιδιά και εφήβους
• Δίκτυο συνεργασίας μεταξύ σχολείων, οικογένειας και κοινωνικών υπηρεσιών, με δημιουργία Σχολών Γονέων και Οικογενειακού Προγραμματισμού σε κάθε Δήμο
• Ενίσχυση του ρόλου των εκπαιδευτικών.Ουσιαστική επιμόρφωση σε θέματα σχολικής βίας, ψυχικής υγείας και διαχείρισης κρίσεων όχι με τιμωρίες αλλά με παιδαγωγικές πρακτικές

Η βία των ανηλίκων αποτελεί ένα σύνθετο και πολυδιάστατο φαινόμενο που απαιτεί πολυεπίπεδη και συνεργατική προσέγγιση. Το σχολείο, ως θεσμός καίριος για τη διαμόρφωση των αξιών και της κοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών, έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει προληπτικά, παιδαγωγικά και θεραπευτικά και για αυτό πρέπει να στηριχθεί και να ενισχυθεί. Μέσα από την καλλιέργεια ενός ασφαλούς και συμπεριληπτικού περιβάλλοντος, την ενίσχυση των κοινωνικοσυναισθηματικών δεξιοτήτων και τη στενή συνεργασία με την οικογένεια και τους ειδικούς, μπορεί να γίνει ένας χώρος όπου η βία δεν βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ενώ τα παιδιά θα μαθαίνουν τρόπους επικοινωνίας και συμπεριφοράς που θα τα συνοδεύουν σε όλη τους τη ζωή.

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Όταν η πραγματικότητα «δεν κρύβεται» στα ντουλάπια… Αγώνας για ένα σχολείο ουσιαστικό και συμπεριληπτικό!

Όταν η πραγματικότητα «δεν κρύβεται» στα ντουλάπια…

Αγώνας για ένα σχολείο ουσιαστικό και συμπεριληπτικό!           

Τις τελευταίες ημέρες παρουσιάστηκε από το Υπουργείο Παιδείας η νέα πρόταση για την καθολική τοποθέτηση ντουλαπιών μαθητών σε όλα τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Παρέμβαση συνολικού κόστους 8,5 εκατομμυρίων ευρώ! Μια ακόμη «εμβληματική δράση», που υποτίθεται ότι θα αναβαθμίσει την καθημερινότητα των παιδιών και θα μειώσει το βάρος που κουβαλούν στις τσάντες τους. Λες και το πρόβλημα με τις ασήκωτες τσάντες, υπάρχει γιατί δεν υπάρχουν ντουλάπια στα σχολεία!

Την ίδια ώρα, όμως, η σχολική πραγματικότητα βοά: τα ντουλάπια ίσως να λύσουν ένα επιμέρους ζήτημα, αλλά δεν μπορούν να κρύψουν τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειες που συσσωρεύονται εδώ και χρόνια.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσηςδεν αρνείται καμία παρέμβαση που μπορεί να διευκολύνει μαθητές και εκπαιδευτικούς. Όμως, δεν μπορούμε να παρακολουθούμε αμέτοχοι την πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ που αναδεικνύει δευτερεύοντα ζητήματα ως «μεγάλες μεταρρυθμίσεις», ενώ αφήνει άλυτα τα θεμελιώδη: την υποχρηματοδότηση, τα σοβαρά κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, την προχειρότητα στην εφαρμογή προγραμμάτων, τη συρρίκνωση της υποστήριξης για τα παιδιά με αυξημένες ανάγκες, την έλλειψη παιδαγωγικής σταθερότητας. Δεν είμαστε απέναντι στη δημιουργικότητα. Είμαστε απέναντι στην κοροϊδία!

Την ίδια στιγμή που εξαγγέλλονται ντουλάπια παντού, εμφανίζονται και άλλες «καινοτομίες»: εξοπλισμός υφαντικής και κεραμικής, σχολικοί λαχανόκηποι, «εμπλουτισμένα εργαστήρια» κάθε είδους. Χωρίς σαφές πρόγραμμα, χωρίς κατάλληλη υποστήριξη, χωρίς εκπαιδευτικό σχεδιασμό, συχνά χωρίς καν χώρους για να στεγαστούν.Μπορεί όλα αυτά να μπορούν να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο σε ένα σύγχρονο σχολείο, αλλά στην παρούσα φάση λειτουργούν ως βιτρίνα που κρύβει ότι:

• Πολλά τμήματα παραμένουν πολυπληθή
• Οι υποστηρικτικές δομές λειτουργούν με ελλείψεις
• Οι εκπαιδευτικοί επιμορφώνονται αποσπασματικά
• Τα σχολικά κτήρια «γερνούν» χωρίς σοβαρά έργα συντήρησης
  • Η καθημερινότητα της τάξης παραμένει φορτωμένη, εξαντλητική, γραφειοκρατική και ανεπαρκώς υποστηριγμένη

Η Δημόσια Εκπαίδευση δε χρειάζεται αποσπασματικές κινήσεις εντυπωσιασμού. Χρειάζεται ολιστική, συστηματική και ουσιαστική ενίσχυση, με σεβασμό στις ανάγκες μαθητών, εκπαιδευτικών και οικογενειών. Χρειάζεται πραγματικούς πόρους, προγραμματισμό, παιδαγωγική συνέχεια, ανθρώπινο δυναμικό και υποδομές.Χρειάζεται ένα σχολείο που θα γεμίζει με ευκαιρίες, χρόνο και χώρο για μάθηση. Γιατί, κακά τα ψέματα, τα ντουλάπια ίσως να ελαφρύνουν τις τσάντες, αλλά δε θα ελαφρύνουν την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το δημόσιο σχολείο εδώ και χρόνια.

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να εγκαταλείψει την τακτική των αποσπασματικών δράσεων και να ανοίξει ουσιαστικό διάλογο με την πανεπιστημιακή κοινότητα και τους εκπαιδευτικούς.Να ακούσει τους ανθρώπους που καθημερινά βρίσκονται μέσα στις τάξεις και γνωρίζουν τι πραγματικά χρειάζεται το δημόσιο σχολείο. 

Η εκπαίδευση δεν έχει ανάγκη από «έργα βιτρίνας». Έχει ανάγκη από ζωντανά, ασφαλή, λειτουργικά σχολεία στα οποία δε θα πέφτουν σοβάδες κάθε τρεις και λίγο ούτε θα μετατρέπονται σε «λίμνες» με τις πρώτες βροχές. Γιατί η Εκπαίδευση δεν είναι «ντουλάπι» για να κρύβει τα προβλήματά της. Είναι χώρος δημιουργίας, ανάπτυξης και δικαίωμα για όλα τα παιδιά  και απαιτεί σοβαρές πολιτικές, όχι πρόχειρες λύσεις!

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.